Een Travellerspoint blog

Home sweet home...

Terug in het koude :-) België

Het is gelukt, we zijn thuis geraakt... en we zijn overgelukkig dat het voor ons zo goed is afgelopen.

Na maandag bang afwachten, toch het verlossende nieuws dat we zouden vertrekken, zoals jullie al konden lezen in onze vorige post.

Niettemin hielden we rekening met alweer een 'cancelling', de spanning in de luchthaven en aan de gate was te snijden.

Bij aankomst op de luchthaven en aan de incheckbalie van Austrian bleek, niettegenstaande ons was verzekerd dat er eigenlijk geen geplande vlucht was en we door onze 'prioriteit' geen andere mensen hun plek zouden innemen, dit verhaal niet te kloppen!

Wij hadden het geluk dat we de dag ervoor al waren ingechecked en moesten dus enkel onze boardingpas van de dag ervoor afgeven en de nieuwe boardingpassen lagen al klaar op ons te wachten. Je kan verstaan dat de commotie bij de andere wachtenden groot was, want zij dienden te wachten en waren dus op hun beurt onzeker over een plekje op het vliegtuig.
Maar op zo'n moment is het ieder voor zich, hoe erg ik het ook voor die anderen vond, ik wilde kost wat kost op dat vliegtuig zitten, vooral voor Kobe...

Er waren tussen de wachtenden mensen die op de vlucht van gisteren hadden herboekt, hun seats waren bevestigd en toch zaten zij niet op het vliegtuig. Het was echt op z'n Indisch, first come, first served... Er waren zelfs mensen op goed geluk komen opdagen en zij zaten er wel op. Enfin, een hele toestand dus.

Eenmaal ingechecked langs customs. De smile op mijn gezicht was zo groot, dat zelfs de stuurse douanebeamte er van begon te lachten...

Eenmaal aan de gate zagen we enkele lotgenoten van de dag ervoor terug. Iedereen was blij, maar de spanning bleef te snijden. Op de schermen stonden weer al heel wat vliegtuigen gecancelled en bij de status van onze vlucht verscheen maar geen indicatie, hoewel iedereen al door de security check was. Een halfuurtje voor vertrek zagen we dan na wat zoeken ons vliegtuig aan een andere gate en zagen we ook de bagage erin gaan, dus werd het steeds zekerder dat we zouden vertrekken.

Wanneer de crew toekwam, werden ze getrakteerd op een luid gejuich... ik denk dat ze nog nooit zo'n blije passagiers op hun vliegtuig hebben gehad.

Net voor het boarden kwam de Indische supervisor nog een mededeling doen. Je zag ineens iedereen stil vallen en zeer bezorgd kijken, maar het bleek info voor ons die een aansluitende vlucht hadden en de bagage al in Wenen dienden op te pikken. Opluchting alom en een kwartiertje later zaten we in het vliegtuig.

7DSC_0003.jpg

Ik heb nog gewacht tot hij naar de startbaan is getaxied alvorens een smsje te sturen naar Bert en papa die ondertussen al met de auto onderweg waren naar Wenen om ons op te pikken.
De opluchting was zeer groot wanneer we de lucht ingingen, temeer dat ik heel goed besefte dat wanneer we niet hadden vertrokken gisteren, onze herboeking naar een andere vlucht voor begin mei zou zijn geweest...

Al bij al mogen we onze twee handjes kussen dat we maar met een dag vertraging zijn aangekomen, weliswaar maar tot Wenen, maar wij waren al lang blij om in Europa te zijn! We waren de eerste vlucht die in Delhi naar Europa vertrok en ook één van de eersten die in Wenen toekwam van een verre bestemming.

3DSC_0006.jpg

In Wenen stonden Bert en papa op ons te wachten, zij waren een kwartiertje eerder aangekomen, van timing gesproken.
Nog een ontbijtje op de luchthaven en dan wachtte ons een rit van tien uur tot thuis.

DSC_0007.jpg
8DSC_0013.jpg
270_2DSC_0011.jpg

Kobe heeft genoten van de bloemkool met kaassaus die oma had klaargemaakt, een verzoekje van hem, enkele dagen tervoren aan oma overgemaakt.

Aan iedereen die onze avonturen mee heeft gevolgd een dikke merci, dankjewel voor jullie vele mailtjes en berichtjes en voor de gekruiste vingers en kaarsjes die werden gebrand voor een vlotte terugkeer! De verhalen zullen wel volgen en wij zijn alvast met een voldaan gevoel teruggekeerd, het is een heel mooie reis en geweldige ervaring geweest.

Groetjes van Saar en een jarige Kobe (vandaag 11)!

Geplaatst door kobesaar 3:25 Gearchiveerd in India Reacties (0)

Yes, we can again

To fly or not to fly

Net bericht gekregen van Austrian Delhi dat onze vlucht vanavond kan vertrekken en dat Wenen de terugvlucht heeft bevestigd. Opnieuw dezelfde regeling als gisteren, we kunnen enkel tot Wenen vliegen. Nu net het bericht binnen gekregen dat we eventueel wel onze verbindingsvlucht naar Brussel zullen hebben.

Na een dagje stressen is dit heel goed nieuws, maar eerlijk gezegd zal ik het pas geloven wanneer ik op het vliegtuig zit en in de lucht hang...

Hopelijk allemaal tot heel binnenkort!

Geplaatst door kobesaar 5:13 Gearchiveerd in India Reacties (0)

No, we could not...

Gisterenavond zijn we euforisch naar de luchthaven vertrokken, om acht uur kregen we het bericht van Austrian Airlines dat onze vlucht naar Wenen zou vertrekken.

Gepakt en gezakt aangekomen, bagage inchecken, een 'consent' ondertekenen dat we akkoord gingen met enkel de vlucht tot Wenen en op eigen kosten tot onze eindbestemming zouden geraken... geen probleem, wij waren al lang blij om in Europa te geraken en Bert en papa zouden, wanneer wij op het vliegtuig stapten, thuis vertrekken richting Wenen om ons op te pikken.

Na bagage inchecken langs 'customs', visum afgestempeld, door security check en dan eindelijk de tax free en wachtruimte.
Een half uurtje voor onze eigenlijke vertrektijd met het thuisfront gebeld. We hadden onze boardingpassen, dus we zouden vertrekken. Bert stond vertrekkensklaar voor Wenen.

Vijf minuten later echter kregen we aan de gate het nieuws dat onze vlucht toch was gecancelled... je kan je voorstellen dat de gemoederen wel wat verhit waren, want veel uitleg kregen we niet en van het thuisfront kreeg iedereen de info dat Vienna Airport om zes uur in de ochtend zou open gaan.

Iedereen vruchteloos naar de luchthaven laten komen om dan om twee uur in de nacht iedereen terug de luchthaven uit te sturen, zonder het voorzien van een hotel is 'just not done'.

Na veel vijven en zessen hebben ze een deel van onze boarding passen afgescheurd, contactgegevens verzameld en indien de vlucht vanavond kan vertrekken, zijn we prioritaire passagiers omdat we gisteren al waren ingechecked. Om zes uur vanavond Indische tijd zouden we moeten weten of we al dan niet weggeraken...
Kunnen we niet vertrekken, wacht ons dezelfde lijdensweg als andere gestrande reizigers en zullen we de stoelen moeten vullen die vrijkomen van reizigers die hun reis annuleren. Hopelijk zijn er dan veel Indiers die beslissen om in deze onzekere tijden niet te beginnen aan hun trip naar Europa. Ik denk dat wij ook even genoeg hebben van vliegen na onze terugkeer naar Europa...

Een warme oproep aan jullie allemaal voor een schietgebedje voor een terugkeer vanavond.

Geplaatst door kobesaar 21:15 Gearchiveerd in India Reacties (1)

Yes, we can...

Eindelijk goed nieuws

Yes, Yes!!
Na een hele dag bang afwachten en de reele vrees dat we nog een tijdje in Delhi zouden moeten blijven, kregen we een uurtje geleden nieuws van de luchtvaartmaatschappij (Austrian Airlines) dat we toch kunnen vertrekken op het voorziene uur.

Charlotte heeft een vriendin die werkt bij Austrian hier in Delhi en zij heeft ons permanent op de hoogte gehouden. Dus wederom, big thank you to Charlotte, die ervoor heeft gezorgd dat we vanavond huiswaarts kunnen keren.

We hebben wel moeten settelen om enkel tot Wenen te vliegen, onze tussenstop en vandaar moeten we zelf thuis geraken. Bert zal vanavond eveneens vertrekken en ons oppikken in Wenen.

Ik heb er hier eentje die zeer gelukkig is om toch naar huis te kunnen keren, zeker met zijn verjaardag in het vooruitzicht, en zelf ben ik ook wel blij dat we hier niet nog dagen vast zullen zitten.

Dus aan iedereen, tot binnenkort!

Geplaatst door kobesaar 9:36 Gearchiveerd in India Reacties (0)

Agra

De langverwachte Taj Mahal

43 °C

Gisteren was het dan eindelijk zo ver, onze trip naar Agra.
Opstaan op wederom een onmenselijk uur, half vijf, om om zes uur de trein te nemen richting Agra.
Gepakt en gezakt met al onze bagage, gelet we aan onze terugreis zijn begonnen, worden we door Sanjay afgezet aan het station in Jaipur. Even checken, geluk, onze trein zal op tijd zijn. Uiteindelijk rijdt hij een half uur te laat het station binnen, maar kan de verloren tijd inhalen, want we arriveren tijdig in Agra.

Daar staat onze chauffeur ons op het perron op te wachten, van service gesproken! Charlotte van onze BnB in Delhi is een schat, zij heeft dit allemaal georganiseerd voor ons zonder extra kost (voor haar bedoel ik, de trip betalen we uiteraard, maar ze heeft de prijs nog naar beneden gekregen), dat is gewoon service voor haar gasten.

Maar dan begint het spelletje... hebben we een gids nodig? Nee zeg ik, we willen alles op ons eigen ritme doen en gewoon rustig genieten van de dag. Blijven aandringen, maar ik hou voet bij stuk. We gaan eerst richting Fathepur Sikri, de verlaten Mughal stad een eindje buiten Agra. We krijgen dadelijk een voorproefje van de rest van de dag, overal Indiers die je lastig vallen, allemaal zijn ze een getrainde gids of student die geen geld willen, enkel hun talen willen oefenen, enfin, we slaan ons erdoor en geraken uiteindelijk alleen aan de ingang van Fathepur Sikri.

Het is een prachtige site, zeer rustig, maar het weer zit ons opnieuw niet mee en we gaan dus van schaduwplek naar schaduwplek om de vele paleizen (46) te bezoeken binnen deze stad. Uiteindelijk hebben we niet alles bezichtigd, maar toch voldoende om ons een idee te geven hoe het vroeger moet geweest zijn om hier te vertoeven.

90_5DSC_0035.jpg
large_90_2DSC_0036.jpg
0DSC_0049.jpg
90_5DSC_0050.jpg
DSC_0051.jpg
3DSC_0058.jpg
DSC_0059.jpg

Kobe heeft ondertussen de Indische gewoonten bestudeerd en wil toch ook eens proberen om te drinken op hun manier, namelijk zonder het raken van een flesje of beker...

large_DSC_0063.jpg

Nog een foto van mama, die is namelijk ook mee op reis... Dat is steeds op mijn uitdrukkelijk verzoek, want Kobe heeft steeds interessantere kiekjes in z'n hoofd :-)

DSC_0066.jpg

Na Fathepur Sikri beslissen we om een hapje te gaan eten, het is dan al een uur of drie in de namiddag en buiten een stukje chocolade en heeeel veel water, hebben we nog niets binnen gehad die dag.
Kobes keuze valt op de pizzahut, je merkt dat het einde van de reis nadert en de hang naar het Westerse eten steeds groter wordt. Kobe maakt een uitstekende keuze, die van mij is iets minder. Ik heb toch nog steeds wat last van mijn maag (of terug?) en vraag op voorhand of de 'chicken supreme' niet te pikant is. Er wordt me op het hart gedrukt dat deze absoluut zacht is, maar zij hebben natuurlijk andere normen... zo blijkt ook als ik mijn eerste hap neem.

Ondertussen hadden we beslist om een sight minder te doen en onze laatste uurtjes te reserveren voor de Taj Mahal, waar Kobe zo naar had uitgekeken.
Op aandrang van onze chauffeur gingen we akkoord voor een 'gratis' gids, een vriend van hem, die ons naar binnen zou leiden, een korte uitleg zou geven en dan zou verdwijnen om ons rustig van dit schitterende monument te laten genieten.

Vol goede moed vertrokken we op de parking... tot we de rij wachtenden zagen... Dat zou een uurtje aanschuiven worden tussen de vele Indiers die in hun beste kleren ook graag de Taj willen bezichtigen... het is tenslotte weekend...

Maar geen nood, dixit onze gids, als buitenlander kan je iets extra betalen en mag je de rij skippen en dadelijk naar binnen. Je moet dan in gedachten houden dat je al 750 roepies betaalt voor de Taj, zo'n dertigvoud van de Indiers, maar omgerekend natuurlijk zeer doenbaar voor ons. Kobe betaalt ook niet als kind, dus laat ik me overhalen om, na wat discutie over de prijs, een extra 400 roepies te betalen om dadelijk binnen te mogen. Ik voel dat dit ergens niet klopt, maar heb geen zin om met Kobe een uur in de volle zon te wachten. We geraken vlotjes binnen, maar vandaag aan het ontbijt schudt Charlotte heftig het hoofd, wanneer ik haar dit vertel... dit zijn afzetpraktijken waar ze ons voor had willen behoeden...

In ieder geval, we vonden het beiden een schitterend bezoek en hebben genoten op een bankje met een boek en uitzicht op de taj. Kobe vindt het onwezenlijk, net alsof hij niet echt is, maar wel zeer mooi. Zeker op het einde, in de avondzon, is dit een schitterende afsluiter van onze toeristische activiteiten. Ik zal jullie de foto's niet onthouden, maar in het echt is hij zoveel mooier...

DSC_0068.jpg
DSC_0070.jpg
90_DSC_0071.jpg
90_1DSC_0072.jpg

...en dan kom je binnen en het volle zicht op de Taj...

DSC_0074.jpg
90_DSC_0075.jpg
large_3DSC_0076.jpg

Vanop een bankje in de schaduw ziet hij er zo uit...

6DSC_0080.jpg

We zitten hier dan ook geruime tijd gewoon te genieten en zijn blij dat onze gids ons alleen heeft gelaten.

Het bezoek werd voor Kobe een beetje overschaduwd door de onzekerheid over ons vertrek vanavond door de vulkaanuitbarsting. Maar zoals steeds vindt hij troost in een goed boek, dat ik voor hem heb binnen gesmokkeld. Nu ja, veel problemen hebben ze er niet van gemaakt. Ze vermijden wel dat bezoekers teveel mee binnen nemen, het is sinds enkele jaren veel strikter, om te vermijden dat mensen hier de hele dag zouden doorbrengen. Als je het bezoekersaantal ziet, begrijp je dit, maar het blijft spijtig, want ja Katrien en Hans, ook wij hadden hier wel een hele dag kunnen vertoeven zoals jullie vele jaren geleden...

90_5DSC_0084.jpg

Na een uurtje lezen, moet ik Kobe vanachter zijn boek wegrukken, omdat ik toch ook eens van veel dichterbij wil gaan kijken. We trekken onze gekke sloefjes aan boven onze schoenen en wagen ons tussen het volk.

90_2DSC_0091.jpg
DSC_0089.jpg

De zon is ondertussen aan het zakken en dit licht maakt de Taj nog mooier. Nog eens een rij trotseren is er voor kobe teveel aan, dus de binnenkant is voor een volgende keer.

We lopen dan nog maar eens rustig errond, laatste foto's...

DSC_0104.jpg
DSC_0106.jpg
DSC_0112.jpg
90_DSC_0113.jpg
large_2DSC_0115.jpg

... en dan terug de uitgang en de gids vinden.
Er rest mij dan enkel opnieuw de opdracht om het zoveelste aanbod voor het zoveelste winkelbezoek te weren en uiteindelijk kunnen we dan nog rustig een koel glas drinken voor we aan onze laatste Indische treinrit beginnen met de Shatabdi Express terug naar Delhi.

We hebben Executive class geboekt en Kobe is zeer blij om eens op een trein te zitten die voldoet aan onze normen. De service is uitstekend, het personeel is in traditioneel uniform (ziet er heel grappig uit, helaas geen foto, dat vond ik wat ongepast) en we zijn omringd door Amerikanen en andere buitenlanders, dus Kobe voelt zich hier opperbest.

Na een uurtje of twee arriveren we in Delhi, onze chauffeur staat wederom aan de uitgang te wachten. Het voordeel als buitenlander is, zeker reizende met een kind, dat we vlot worden herkend door de Indiers die naar ons op zoek zijn. Gelukkig maar, want vanaf we de trein afstappen tot buiten heb ik al vele voorstellen voor taxiritjes moeten afslaan... en na het tiende voorstel verdwijnt mijn beleefdheid als sneeuw voor de zon... het is een lange maar mooie dag geweest!

Geplaatst door kobesaar 3:35 Gearchiveerd in India Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 18) Pagina [1] 2 3 4 »