Een Travellerspoint blog

Agra

De langverwachte Taj Mahal

43 °C

Gisteren was het dan eindelijk zo ver, onze trip naar Agra.
Opstaan op wederom een onmenselijk uur, half vijf, om om zes uur de trein te nemen richting Agra.
Gepakt en gezakt met al onze bagage, gelet we aan onze terugreis zijn begonnen, worden we door Sanjay afgezet aan het station in Jaipur. Even checken, geluk, onze trein zal op tijd zijn. Uiteindelijk rijdt hij een half uur te laat het station binnen, maar kan de verloren tijd inhalen, want we arriveren tijdig in Agra.

Daar staat onze chauffeur ons op het perron op te wachten, van service gesproken! Charlotte van onze BnB in Delhi is een schat, zij heeft dit allemaal georganiseerd voor ons zonder extra kost (voor haar bedoel ik, de trip betalen we uiteraard, maar ze heeft de prijs nog naar beneden gekregen), dat is gewoon service voor haar gasten.

Maar dan begint het spelletje... hebben we een gids nodig? Nee zeg ik, we willen alles op ons eigen ritme doen en gewoon rustig genieten van de dag. Blijven aandringen, maar ik hou voet bij stuk. We gaan eerst richting Fathepur Sikri, de verlaten Mughal stad een eindje buiten Agra. We krijgen dadelijk een voorproefje van de rest van de dag, overal Indiers die je lastig vallen, allemaal zijn ze een getrainde gids of student die geen geld willen, enkel hun talen willen oefenen, enfin, we slaan ons erdoor en geraken uiteindelijk alleen aan de ingang van Fathepur Sikri.

Het is een prachtige site, zeer rustig, maar het weer zit ons opnieuw niet mee en we gaan dus van schaduwplek naar schaduwplek om de vele paleizen (46) te bezoeken binnen deze stad. Uiteindelijk hebben we niet alles bezichtigd, maar toch voldoende om ons een idee te geven hoe het vroeger moet geweest zijn om hier te vertoeven.

90_5DSC_0035.jpg
large_90_2DSC_0036.jpg
0DSC_0049.jpg
90_5DSC_0050.jpg
DSC_0051.jpg
3DSC_0058.jpg
DSC_0059.jpg

Kobe heeft ondertussen de Indische gewoonten bestudeerd en wil toch ook eens proberen om te drinken op hun manier, namelijk zonder het raken van een flesje of beker...

large_DSC_0063.jpg

Nog een foto van mama, die is namelijk ook mee op reis... Dat is steeds op mijn uitdrukkelijk verzoek, want Kobe heeft steeds interessantere kiekjes in z'n hoofd :-)

DSC_0066.jpg

Na Fathepur Sikri beslissen we om een hapje te gaan eten, het is dan al een uur of drie in de namiddag en buiten een stukje chocolade en heeeel veel water, hebben we nog niets binnen gehad die dag.
Kobes keuze valt op de pizzahut, je merkt dat het einde van de reis nadert en de hang naar het Westerse eten steeds groter wordt. Kobe maakt een uitstekende keuze, die van mij is iets minder. Ik heb toch nog steeds wat last van mijn maag (of terug?) en vraag op voorhand of de 'chicken supreme' niet te pikant is. Er wordt me op het hart gedrukt dat deze absoluut zacht is, maar zij hebben natuurlijk andere normen... zo blijkt ook als ik mijn eerste hap neem.

Ondertussen hadden we beslist om een sight minder te doen en onze laatste uurtjes te reserveren voor de Taj Mahal, waar Kobe zo naar had uitgekeken.
Op aandrang van onze chauffeur gingen we akkoord voor een 'gratis' gids, een vriend van hem, die ons naar binnen zou leiden, een korte uitleg zou geven en dan zou verdwijnen om ons rustig van dit schitterende monument te laten genieten.

Vol goede moed vertrokken we op de parking... tot we de rij wachtenden zagen... Dat zou een uurtje aanschuiven worden tussen de vele Indiers die in hun beste kleren ook graag de Taj willen bezichtigen... het is tenslotte weekend...

Maar geen nood, dixit onze gids, als buitenlander kan je iets extra betalen en mag je de rij skippen en dadelijk naar binnen. Je moet dan in gedachten houden dat je al 750 roepies betaalt voor de Taj, zo'n dertigvoud van de Indiers, maar omgerekend natuurlijk zeer doenbaar voor ons. Kobe betaalt ook niet als kind, dus laat ik me overhalen om, na wat discutie over de prijs, een extra 400 roepies te betalen om dadelijk binnen te mogen. Ik voel dat dit ergens niet klopt, maar heb geen zin om met Kobe een uur in de volle zon te wachten. We geraken vlotjes binnen, maar vandaag aan het ontbijt schudt Charlotte heftig het hoofd, wanneer ik haar dit vertel... dit zijn afzetpraktijken waar ze ons voor had willen behoeden...

In ieder geval, we vonden het beiden een schitterend bezoek en hebben genoten op een bankje met een boek en uitzicht op de taj. Kobe vindt het onwezenlijk, net alsof hij niet echt is, maar wel zeer mooi. Zeker op het einde, in de avondzon, is dit een schitterende afsluiter van onze toeristische activiteiten. Ik zal jullie de foto's niet onthouden, maar in het echt is hij zoveel mooier...

DSC_0068.jpg
DSC_0070.jpg
90_DSC_0071.jpg
90_1DSC_0072.jpg

...en dan kom je binnen en het volle zicht op de Taj...

DSC_0074.jpg
90_DSC_0075.jpg
large_3DSC_0076.jpg

Vanop een bankje in de schaduw ziet hij er zo uit...

6DSC_0080.jpg

We zitten hier dan ook geruime tijd gewoon te genieten en zijn blij dat onze gids ons alleen heeft gelaten.

Het bezoek werd voor Kobe een beetje overschaduwd door de onzekerheid over ons vertrek vanavond door de vulkaanuitbarsting. Maar zoals steeds vindt hij troost in een goed boek, dat ik voor hem heb binnen gesmokkeld. Nu ja, veel problemen hebben ze er niet van gemaakt. Ze vermijden wel dat bezoekers teveel mee binnen nemen, het is sinds enkele jaren veel strikter, om te vermijden dat mensen hier de hele dag zouden doorbrengen. Als je het bezoekersaantal ziet, begrijp je dit, maar het blijft spijtig, want ja Katrien en Hans, ook wij hadden hier wel een hele dag kunnen vertoeven zoals jullie vele jaren geleden...

90_5DSC_0084.jpg

Na een uurtje lezen, moet ik Kobe vanachter zijn boek wegrukken, omdat ik toch ook eens van veel dichterbij wil gaan kijken. We trekken onze gekke sloefjes aan boven onze schoenen en wagen ons tussen het volk.

90_2DSC_0091.jpg
DSC_0089.jpg

De zon is ondertussen aan het zakken en dit licht maakt de Taj nog mooier. Nog eens een rij trotseren is er voor kobe teveel aan, dus de binnenkant is voor een volgende keer.

We lopen dan nog maar eens rustig errond, laatste foto's...

DSC_0104.jpg
DSC_0106.jpg
DSC_0112.jpg
90_DSC_0113.jpg
large_2DSC_0115.jpg

... en dan terug de uitgang en de gids vinden.
Er rest mij dan enkel opnieuw de opdracht om het zoveelste aanbod voor het zoveelste winkelbezoek te weren en uiteindelijk kunnen we dan nog rustig een koel glas drinken voor we aan onze laatste Indische treinrit beginnen met de Shatabdi Express terug naar Delhi.

We hebben Executive class geboekt en Kobe is zeer blij om eens op een trein te zitten die voldoet aan onze normen. De service is uitstekend, het personeel is in traditioneel uniform (ziet er heel grappig uit, helaas geen foto, dat vond ik wat ongepast) en we zijn omringd door Amerikanen en andere buitenlanders, dus Kobe voelt zich hier opperbest.

Na een uurtje of twee arriveren we in Delhi, onze chauffeur staat wederom aan de uitgang te wachten. Het voordeel als buitenlander is, zeker reizende met een kind, dat we vlot worden herkend door de Indiers die naar ons op zoek zijn. Gelukkig maar, want vanaf we de trein afstappen tot buiten heb ik al vele voorstellen voor taxiritjes moeten afslaan... en na het tiende voorstel verdwijnt mijn beleefdheid als sneeuw voor de zon... het is een lange maar mooie dag geweest!

Geplaatst door kobesaar 3:35 Gearchiveerd in India

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint